Iraj began his musical career at the age of 6 by practicing traditional Persian singing (Avaz) under his father's direction. According to the book "Masters of Iranian Music" Iraj’s grandfather was a designated singer at the court of Nasereddin Shah, a king of the Ghajar dynasty.
He moved to Tehran for further school education. After a while he was introduced by Hamid Vafaadaar to a master named Ostaad ("Master" in Persian language) Sabaa for Persian classical music education which lasted for 2 years.
Iraj’s professional career started when Ostad A. Sabaa introduced him to the National Iranian radio at the age of 14. He then joined the classical Persian music program called Golha and worked with masters such as Tajvidi, Yahaghi, Malek, Shahnaz, Khaleghi, Khaledi, Sharif and Kasaiee. He brought with himself a new pleasant style of singing to the Persian Clasical Music as well as Persian pop music. His voice was adored by majority of Iranians who used to hear his songs in many Persian movies, specially with collaboration Of Mohammad-Ali Fardin (a very popular actor in Iran during the decades of the 1960s and 1970s). According to Ostaad Banaan (a legendary Persian vocalist), Iraj’s voice is extraordinary and incomparable.
During those years Iraj also joined Iranian Royal Air Force and became a LIEUTENANT COLONEL at the time of being pensioned from the army.
He lives in Iran, and has five adult children (3 boys and 2 girls). His youngest son
Ehsaan Khaaje Amiri - now in his twenties - is a young singer as well.
Many of Iranian people truly believe that Iraj's voice, and his singing style should be considered as one of the greatest ever and up to the present moment in the history of Persian Music.
حسین خواجه امیری متخلص به ایرج یکی از موفقترین خوانندگان در عرصهٔ موسیقی سنتی ، پدر
احسان خواجهامیری خوانندهٔ پاپ و ساغر خواجه امیری (نوازنده) است.
بیو گرافی ایرج از زبان خودش:
من هم اكنون پنج فرزند دارم، سه پسر و دو دختر كه پسر آخرم احسان، آهنگساز و خواننده است و استاد مشوق او خودم بودهام و به زودي از او يك اثر قابل توجه روانه بازار ميشود. پدربزرگم خواننده بود و رديف ميدانست. پدرم هم رديف ها را از او ياد گرفت ومن هم از پدرم. از 6سالگي آواز ميخواندم و عاشق اينكار بودم، البته از تعزيه خواني هائي كه به مناسبت هاي مذهبي در محله ها آواز ميخواندند هم نكات زيادي را فرا گرفتم طوري كه در كلاس دوم ابتدايي يعني 8 سالگي رديف ها را ميدانستم، تا كلاس 6 ابتدايي كه براي ادامه تحصيل به تهران آمديم. من آن زمان به وسيله حميد وفادار به شادروان ابوالحسن صبا معرفي شدم. 2 سال در محضر استاد آموزش ديدم و سپس به وسيله او به راديو معرفي شدم و چون معرفم استاد صبا بود از من امتحان نگرفتند. آن زمان ضبط صوت نبود و صدا مستقيم پخش ميشد من جزء خوانندگان اين راديو بودم بعدها هم وارد ارتش شدم. شب هاي جمعه ارتش برنامهي موسيقي داشت كه من اجرا ميكردم بعد هم رفتم افسر شدم تا اينكه با درجه سرهنگ دومي باز نشسته شدم.
در آن زمان خوانندگاني چون دردشتي، قوامي،قمي، رشيدي، مرضيه، دلكش و روح بخش، گلپايگاني، و شجريان در راديو آواز ميخواندند. ارتش هم با برنامه هاي من مخالفتي نداشت و در كنار اين امر، با پيدايش سينما و توليد فيلم هاي فارسي كه در آن همه نوع آهنگ اعم از غزل تصنيف محلي و آواز ساخته ميشدبه سمت موسيقي فيلم رفتم، 2 تا 3 تا هم پاپ خواندم كه موفقيت آميز بود يعني به گونهاي ميخواستم اين موسيقي را هم تجربه كنم. چون به مكمل بودن شعر و موسيقي هم اعتقاد روي همين حساب سعي داشتم شعرهاي در جه يك را در آثارم به كار گيرم. آثار شعرائي چون تورج نگهبان، بيژن ترقي، ابوالقاسم حالت و البته كارهاي مربوط به فيلم فارسي كه شعرايش افرادي چون پورهاشمي، منزوي، شمسا و... بودند. با اكثر آهنگسازان قديمي كار كردهام به جز “ياحقي” كه از او آهنگي در راديو نخواندم اما براي جبران قضيه در يكي از فيلمها، قطعهاي را از مرحوم ياحقي اجرا كردم. آن موقعها، كنسرت، زياد متداول نبود چراكه مردم مستمرا از راديو و تلويزيون موسيقي ميشنيدند.
يادم هست كلاس ششم بودم كه در يكي از فيلم هاي سردار ساكر هندي (بلبل مزرعه با بازي مرحوم مجيد محسني) آواز خواندم بعد هم كه همكاريام با محمد علي فردين - فكر ميكنم در فيلم آقاي قرن بيستم - شروع شد. اين ارتباط چنان تنگاتنگ شد كه هر جا كه او بود من هم بودم و هرجا كه من بودم او هم بود. مشوق اصلي من در اين راه دكتر كوشان و سيامك ياسمي بودند برخي دوستان هنرمند در آن زمان نميدانم روي حسادت بود يا دلسوزي كه به من ميگفتند تو خواننده برنامه گل ها هستي چرا درفيلم ها آواز ميخواني؟ اما من اعتقاد داشتم كه طرفداران فيلم ها به مراتب صد ها برابر راديو و تلويزيون بودند چون سينما آن زمان از اعتبار خاصي برخوردار بود. همكاري متقابل من و فردين فوق العاده بود و در پيشرفت هم موثر بوديم، طوري كه دريافت هاي ما نزديك به هم بود. من آن زمان بابت هر آهنگ 7 هزار تومان ميگرفتم، قريبا معادل يا نزديك دستمزد بازيگر نقش اول.
به غير از مجيد محسني و فردين به جاي رضا فاضلي، رضا بيك ايمانوردي، منوچهر وثوق، منوچهر صادقپور، ملك مطيعي و ... آواز خواندم. در اين اجراها آهنگ ها قبل از فيلم تعيين ميشد البته فردين خوب اجرا ميكرد اما بقيه نه چندان. فعاليت هاي موسيقيائي من در راديو تا 2 ماه قبل از انقلاب تداوم داشت. از طرف راديو و تلويزيون وقت هم كنسرت هايي را درخارج از كشور برگزار ميكردم تا اينكه انقلاب اسلامي شد.................!